رخش گُلنار و قامت نخلِ بي تاب

رطب مي آوَرَد از لعلِ سيراب

تني دارد چو آبي در دلِ سنگ

دلي دارد چو سنگي در تنِ آب       

توله سگ مي خواست از رودخانه ي خشک بگذرد اما نمي توانست . حاشيه ي درّه ، شيب تندي داشت . روي آن پل بسته بودند که جاده از آن مي گذشت . خر سياه و لاغري خودش را به تابلوي کنار جاده مي کشيد . هر روز همين موقع ، اين طرف ها پيدايش مي شد . دست راستش مشکل داشت . شايد قبلا بد جوري شکسته بوده . هنگام راه رفتن ، مي لنگيد . توله سگ ناله اي کرد . خر سياه کنارش ايستاد . دوباره به دره ي بي آب برگشت و از سمت مقابل بالا آمد . خر هم حرکت کرد . کمي دور زد و روي پل رد شد . آسمان ابري بود و باران بفهمي نفهمي نم نم مي باريد . دريا کبودتر مي زد . خر کنار چند بوته ي علف که لاي سنگ ها بيرون زده بود ، ايستاد . توله سگ بين سنگ ها جايي پيدا کرد و غلتي زد و برخاست . خر همچنان پوزه اش را ميان سنگ ها برده بود . توله سگ چند قدم جلوتر دويد . رفت به سوي جاده . خر به او توجهي نمي کرد و هي با نوک دندانش ، علف ها را مي کشيد و سرش را به يک سمت کج مي کرد و فشار مي داد . سگ حاشيه ي جاده بود . جاده شلوغ بود . حالا دريا هم کبود کبود شده بود  و باران نم نم مي باريد . سگ برگشت . چند قدمي که آمد ، دوباره پشيمان شد . راهش را پ

پدرم در جنگ

عمويم در قطار

مادرم در زلزله

خواهرم در دهان سيل

 

اما برادرم !

تو ايستادي

تا کوه فوران کند  و

دل بزني به ديوارهاي آهن و آتش

 و مرا شفاعت کني

در جهنم پلاسکو

محمد غلامي . دشتستان . يکم بهمن 1395     

سبزه ها به نخل مي رسندنخل ها به سبزهبرگ ها جوانه مي کنند  بوي عطر مي دمد ز خاکبوي سادگي ز عطردر سکوت سال هاي خشکبلبلان دو باره مي رسندروي برگ نخل لانه مي کنندبرکه چوپان . هفتم بهمن 95

 پيروزي را بدون استقلال معنا کرديمپديده را بدون گسترشنفت را بدون دارايي فردوسي نود سال از ذوبِ آهن گفتاز پيکان در ميدانفردوسي پور در نوداز حذف ماشين سازي بال شاهين را چيديمتراکتور خاموش شدبا سياه جامگان کف زديم وهمه را به فحش گرفتيمکورش را با قيافه ي کي روش خواب ديديمو آزادياستاديومي خالي شد .  برکه چوپان . 12 بهمن 95